Subscribe Our YouTube channel

எங்கள் செய்திகளை உடனுக்குடன் தெரிந்துகொள்ள எங்களுடைய அப்ப்ளிகேஷனை கீழேயே உள்ள இமேஜை கிளிக் செய்து google playstore இல் டவுன்லோட் செய்து கொள்ளுங்கள் நன்றி...!!!

Sunday, 26 January 2014

கடவுள் ..இருக்கிறாரா ??

கடவுள் ..இருக்கிறாரா ??

ராஜேஷ் முடிவெட்டிக் கொள்ள வழக்கமாகச் செல்லும் கடைக்குச் சென்றான்.
முடிதிருத்துபவர் அவனுக்கு நெருக்கமான நண்பர். இருவரும் பல விஷயங்கள் பற்றி மகிழ்ச்சியாக உரையாடுவர்.அன்றும் அப்படியே பலவிஷயங்கள் பற்றி பேசினர்.

இடையில் கடவுளைப் பற்றிப் பேச்சு வந்தது.
முடிதிருத்துபவர், ""எனக்குக் கடவுள் நம்பிக்கை இல்லை. கடவுள் இருக்கிறார் என்று நான் நம்ப மாட்டேன்!'' என்றார்."
"ஏன் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?'' என்று கேட்டான் ராஜேஷ்.

"காரணம் மிகச் சுலபமானது. தெருவில் போய்ப்பாருங்கள். கடவுள் இருந்தால் நோயால் வாடுபவர்கள் இருப்பார்களா? கடவுள் இருந்தால் கைவிடப்பட்ட குழந்தைகள் தெருவில் அலையுமா? கடவுள் இருந்தால் துன்பமும், வலியும் இராது. இதையெல்லாம் அனுமதிக்கும் கடவுள் நிச்சயம் இருப்பார் என்று நான் நம்பவில்லை,'' என்றார் முடிதிருத்துபவர்.

ராஜேஷ் அதற்கு மறுப்பு சொல்லவில்லை.
வீணாக விவாதத்தை வளர்க்க வேண்டாம் என்று மவுனமானார்.முடிதிருத்தும் வேலைமுடிந்து, ராஜேஷ் வெளியே போனார்.அவர் போன சற்று நேரத்தில், வீதியில் நீண்ட தாடியும் அடர்ந்த முடியுமாய், ஒரு ஆள் நிற்பதை கடைக்காரர் பார்த்தார்.அந்த ஆளைப் பார்த்தால், முடிதிருத்தும் கடையை மாதக் கணக்கில் எட்டிப் பார்க்காதவர் போலத் தோன்றியது.
அவ்வளவு அடர்ந்தும், சடைபிடித்த முடியும் தாடியும் இருந்தன.அப்போது முன்னால் வந்து போன ராஜேஷ் மீண்டும் கடைக்கு வந்தார்."என்ன?'' என்று கேட்டார் முடிதிருத்துபவர்.

"ஒரு விஷயம்! முடிதிருத்துபவர் யாருமே இல்லை என்று சொல்லலாம்,'' என்று வந்தேன்.

"என்ன உளறுகிறீர்? இதோ! நான் இருக்கிறேன். நானும் ஒரு முடிதிருத்துபவன் தானே? அப்படி இருக்க முடிதிருத்துபவரே இல்லை என்று எப்படி நீங்கள் சொல்லலாம்?'' என்று எரிச்சலாக கேட்டார் முடிதிருத்துபவர் .

"இல்லை! முடிதிருத்துபவர் இருப்பது உண்மை என்றால் அதோ தெருவில் நிற்கிற அந்த ஆசாமி இப்படி அலங்கோலமான தலைமுடி, சிக்குப்பிடித்த தாடியுடன் இருப்பானேன்?'' என்று கேட்டார் ராஜேஷ்.

"ஓ! அதுவா? விஷயம் என்னவென்றால், அந்த ஆசாமி என்னிடம் வருவதில்லை!'' என்றார் முடிதிருத்துபவர்.

"சரியாகச் சொன்னீர்கள். அதுதான் விஷயம். கடவுளும் இருக்கவே செய்கிறார். ஆனால், என்ன நடக்கிறது என்றால், மக்கள் அவரை அணுகுவதில்லை. அவரைத் தேடிப் போவதில்லை. அதனால்தான் எங்கும் நிறைய துன்பமும், வேதனையும் உலகில் நிறைந்துள்ளன!'' என்றார் ராஜேஷ்.உண்மையை உணர்ந்தார் முடிதிருத்துபவர்.

என்னோடு விளையாட வா


images (35)
ஒரு பெரிய ஆப்பிள் மரம் இருந்தது.
ஒரு குழந்தை அந்த மரத்தின் மீது கொஞ்சிக் குலாவி விளையாடி வந்தது. மரம் ஆனந்தத்தில் திளைத்தது. குழந்தை வளர்ந்தது. மரத்துடன் உள்ள அதன் நெருக்கம் குறைந்தது.
சில ஆண்டுகளுக்குப் பின் அந்த மரத்தைக் காண இளம் வயதில் அவன் சென்றான். மரம் ஆனந்தத்தில் குதித்தது.
‘என்னோடு விளையாட வா’ என அழைத்தது.
‘இப்போது எனக்கு நேரமில்லை.. கொஞ்சம் பணம் தேவைப்படுகிறது’ என்றான் இளைஞன்.
மரம் தன்னிடமிருந்த பழங்களை எல்லாம் அவனுக்குக் கொடுத்தது.
அவன் அதை எடுத்துக் கொண்டு சந்தைக்குப் போனான்.
மரத்தை மீண்டும் தனிமை சூழ்ந்தது.
சில வருடங்களுக்குப் பின் அந்த இளைஞன் மரத்திடம் போனான். மரம் மகிழ்ந்தது. ‘வா என்னுடன் விளையாடு’ என்றது.
‘எனக்கு நேரமில்லை. வீடுகட்டப் போகிறேன்’ என்றான்.
‘சரி என்னுடைய கிளைகளை எல்லாம் வெட்டிக் கொள்’ என்றது மரம்.
அவன் வெட்டிச் சென்றான்.
மீண்டும் மரம் தனிமையில் விழுந்தது.
நடுத்தர வயதில் அவன் மீண்டும் வந்தான். மரம் குதூகலித்தது.
‘வா என்னுடன் விளையாடு’ என்றது.
`இல்லை… எனக்கு ஒரு படகு செய்ய வேண்டும், விளையாட நேரமில்லை’ என்றான் அவன்.
‘என்னை வெட்டிக் கொள்’ என்றது மரம் தாமதிக்காமல்.
மரம் வெட்டப்பட்டது. வேர்களும், மூடும் மட்டும் மௌனத்தில் அழுதன.
மீண்டும் வழக்கம் போல தனிமை!
பல வருடங்களுக்குப் பிறகு முதுமையின் பிடியில் அவன் வந்தான். மரம் கண்ணீர் விட்டது. ‘இப்போது என்னிடம் பழங்கள் இல்லை, கிளைகள் இல்லை, எதுவுமே இல்லை. வேர்கள் மட்டும்தான் இருக்கின்றன. அவையும் காய்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. என்னால் விளையாட முடியாது, என்னருகில் அமர்வாயா?’ ஏக்கத்துடன் கேட்டது மரம். அவன் அமர்ந்தான்.
மரம் அவன் மீது காட்டிய அன்பு அவனுடைய கண்களில் ஈரமாய் வழிந்தது.
நமது வாழ்க்கையில் `பெற்றோர்’ எனும் மரம் இப்படித் தான். மழலைப் பருவத்தில் அவர்களோடு சேர்ந்து விளையாடினோம். பின்னர் அவர்கள் நமக்கு பழங்களைத் தரும் மரமாகிப் போனார்கள். அது நமக்குத் திருப்தியாகவில்லை. அவர்கள் தங்களையே கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் தியாகம் செய்தார்கள். பதிலுக்கு அவர்கள் எதிர்பார்த்தது எல்லாம் நமது அன்பை மட்டுமே. நம்முடைய அருகாமையை மட்டுமே. ஆனால் நாம் அவர்களுக்கு அதைக் கூடத் தரத் தயாராய் இல்லை!
எத்துணை பெரிய சுயநலம்? எவ்வளவு பெரிய துயரம்!
தினசரிகளில் அவ்வப்போது வரும் செய்திகள் உயிரை உலுக்குகின்றன. அமெரிக்காவிலுள்ள பென்சில்வேனியாவில் 85 வயதான தாயை ரோட்டில் போட்டு பலமுறை காரை அவர் மீது ஏற்றிக் கொலை செய்த மகனின் கொடூர செயல் அதிர்ச்சியாய் பேசப்பட்டது.
இதெல்லாம் அமெரிக்காவில் மட்டும்தான் நடக்கும் என நாம் சொல்லவும் முடியாது. காரணம் தாயின் தலையில் அம்மிக்கல்லைப் போட்டுக் கொலை செய்த மனிதர்கள் நம்மிடையேதான் வாழ்கிறார்கள்.
‘என் பையன் அடிக்கிறான், சாப்பாடு போட மாட்டேங் கறான்’ எனக் கதறும் முதிய வயது பெற்றோர்கள் நம்மிடையேதான் உலவுகின்றனர். முதியோர் இல்லங்களின் வாசல்களில் நமது பெற்றோர்தான் ஏக்கத்தோடு வாசல் களைப் பார்த்தபடி தவமிருக்கின்றனர்.
பெற்றோரின் அன்பைப் புரிந்து கொள்வதொன்றும் கடினமல்ல. கொஞ்ச நேரம் கண்களை மூடி பெற்றோரின் அன்பையும், அவர்களுடைய தியாகங்களையும் மனதில் அசைபோடுபவர்களுக்குத் தெரியும் அன்பின் ஆழமும், பெற்றோரின் மகத்துவமும்.
ஒருவேளை உங்களுடைய விருப்பங்களை பெற்றோர் எதிர்க்கலாம். உங்களுடைய நம்பிக்கைகளுக்கு எதிரே நிற்கலாம். எல்லாவற்றுக்கும் பின்னால் உலவுவது உங்கள் மீதான அன்பு மட்டுமே!
அவர்கள் இல்லையேல் நாம் இல்லை. இந்த வறட்டுப் பிடிவாதம், கவுரவம், ஈகோ எதுவுமே இல்லை. இந்த வாழ்க்கையை வாழும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் இந்த உலகிற்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தது பெற்றோர்தான் என்பது நமது
மனதுக்குள் எழவேண்டும்.
உங்கள் பெற்றோரை அழைத்துக் கொண்டு அவர்களுக்குப் பிடித்தமான இடங்களுக்குச் செல்லுங்கள். அவர்களோடு நேரம் செலவிடுங்கள். ‘இது எனது அன்புக்குரிய பெற்றோர்’ என்று எந்த சூழலிலும் கர்வத்தோடும், அன்போடும் அறிக்கையிடுங்கள். நம்முடைய நூற்றுக் கணக்கான சிறுவயதுப் பிழைகளை மன்னித்து அரவணைத்தவர்கள் அவர்கள். அவர்களுடைய சிறிய பிழைகளைக் கூட மன்னிக்க மறுக்கும் மனம் நம்மிடம் இருப்பது தவறல்லவா?
பெற்றோருடைய பழைய கதைகளைக் கேட்பதைப் போல சுவாரசியம் வேறொன்றும் இல்லை. அந்தக் கதைகள் அவர்களுடைய நினைவுகளின் மீட்சியாகவும், நம் மீதான அன்பின் ஆட்சியாகவும் மலரும். அவர்கள் மீது நாம் வைக்கும் அன்புக்கு அடையாளமாய் அந்த செவிமடுத்தல் அமையும்.